ستاد عمره دانشگاهيان نهاد نمايندگي مقام معظم رهبري در دانشگاهها

متن داستان :

مالک بن انس،فقیه معروف مدینه (1)،سالی در سفر حج همراه امام صادق علیه السلام بود.به میقات رسیدند و هنگام پوشیدن لباس احرام و تلبیه گفتن-یعنی ذکر معروف لبیک اللهم لبیک-رسید.دیگران طبق معمول این ذکر را به زبان آوردند و گفتند.مالک بن انس متوجه امام صادق شد،دید حال امام منقلب است،همینکه می خواهد این ذکر را بر زبان آورد،هیجانی به امام دست می دهد و صدا در گلویش می شکند و عنان کنترل اعصاب خویش را از دست می دهد که می خواهد بی اختیار از مرکب به زمین بیفتد.مالک جلو آمد و گفت:«یا بن رسول الله!چاره ای نیست،هر طور هست این ذکر را بگویید.
امام فرمود:
ای پسر ابی عامر! چگونه جسارت بورزم و به خود جرات بدهم که لبیک بگویم؟لبیک گفتن به معنای این است که خدایا تو مرا به آنچه می خوانی با کمال سرعت اجابت می کنم و همواره آماده به خدمتم.با چه اطمینانی با خدای خود این طور گستاخی کنم و خود را بنده آماده به خدمت معرفی کنم؟اگر در جوابم گفته شود:«لا لبیک »آن وقت چکار کنم؟ (2)
......................................................................................
1 ـ مالک بن انس بن مالک بن ابی عامر یکی از امامهای چهارگانه اهل سنت و جماعت است و مذهب معروف «مالکی »منسوب به او است.عصر وی مقارن است با عصر ابو حنیفه.شافعی شاگرد مالک بود و احمد بن حنبل شاگرد شافعی.
مکتب فقهی مالک نقطه مقابل مکتب فقهی ابو حنیفه به شمار می رفت،زیرا مکتب ابو حنیفه بیشتر متکی بر رای و قیاس بود،بر خلاف مکتب فقهی مالک که بیشتر متکی بر سنت و حدیث بود.در عین حال،مطابق نقل ابن خلکان در وفیات الاعیان(جلد3،صفحه 286)،مالک در نزدیکی مردن سخت می گریست و از اینکه در برخی موارد به رای خویش فتوا داده است نگران و وحشتناک بود،می گفت:«ای کاش به رای فتوا نداده بودم،و راضیم به جای هر یک از آن فتواها تازیانه ای بخورم و از تبعه آن گناهان آزاد باشم.
از مفاخر مالک این مطلب شمرده شده که معتقد بود بیعت «محمد بن عبد الله محض »که شهید شد صحیح است و یعت بنی العباس چون مبنی بر زور بوده صحیح نیست.مالک از اظهار این عقیده خویش امتناع نمی کرد و از سطوت بنی العباس پروا نمی نمود.همین امر سبب شد که به دستور جعفر بن سلیمان عباسی،عموی سفاح و منصور،تازیانه سختی به وی زدند.و اتفاقا همین تازیانه خوردن سبب شد که مالک احترام و شهرت و محبوبیت زیادتری پیدا کند.رجوع شود به وفیات الاعیان،جلد3،صفحه 285.
مالک چون در مدینه بود به محضر امام صادق زیاد رفت و آمد می کرد و از کسانی بود که از آن حضرت حدیث روایت کرده اند.و مطابق نقل بحار(جلد 11،صفحه 109)از کتابهای خصال و علل الشرایع و امالی صدوق،هنگامی که مالک به محضر امام صادق می رفت امام به او محبت می فرمود و گاه به او می فرمود:
«من تو را دوست می دارم »و مالک از اینکه مورد تفقد امام قرار می گرفت سخت شاد می گشت.مالک به نقل کتاب الامام الصادق(صفحه 3)می گفت:«من مدتی به حضور امام صادق آمد و شد داشتم.او را همیشه در حال نماز یا روزه یا تلاوت قرآن می دیدم.فاضلتر از جعفر بن محمد در علم و تقوا و عبادت چشمی ندیده و گوشی نشنیده و به قلبی خطور نکرده است.»و هم مالک است که به نقل بحار درباره امام صادق می گوید:«او از بزرگان عباد و زهاد بود که از خدا می ترسید و بسیار حدیث می دانست.خوش مجلس و خوش معاشرت بود.مجلسش پر فیض بود.نام رسول خدا را که می شنید رنگ صورتش تغییر می کرد.»
2ـ بحار الانوار،ج 11/ص 109.